Op een rustig moment spreek ik Nicole in De Nachtegaal. Rustig is het hier eigenlijk zelden. Onze afspraak moest meerdere keren worden verzet, simpelweg omdat er altijd wel iets te doen is. Activiteiten, bezoekers, vrijwilligers — stil is het er eigenlijk nooit.

Nicole werkt hier nu drie jaar, maar het voelt alsof ze er al veel langer rondloopt. “Dit werk past gewoon bij me,” zegt ze zelf nuchter. En dat is te merken. Ze is het gezicht van De Nachtegaal, het eerste aanspreekpunt en voor velen een vertrouwd gezicht.

“Of ik bij het meubilair hoor?” herhaalt ze lachend. “Nou ja… ik ken bijna iedereen en weet bijna alles.”

En zo is het. Haar werk is breed en afwisselend. “Elke dag is anders. En juist dat maakt het zo leuk.”

Meer dan koffie schenken

Het werk van Nicole gaat veel verder dan alleen koffie inschenken. “Je leert de mensen hier echt kennen,” vertelt ze. “Je bouwt een band op. Je ziet wat iemand nodig heeft — soms nog voordat ze het zelf zeggen.”

Die betrokkenheid gaat ver. “Als er iets is, ken je vaak ook de buren of familie. Dan kun je iemand bellen. Het heeft bijna een signalerende functie.”